Η ιστορία της ωτοπλαστικής

Ωτοπλαστική Θεσσαλονίκη

Η ιστορία της ωτοπλαστικής

Η ωτοπλαστική είναι η επέμβαση διαμόρφωσης του σχήματος των αυτιών σε άτομα με αφεστώτα (πεταχτά) ώτα, και άλλες δυσμορφίες όπως το κυπελλοειδές αυτί και το αυτί του Stahl. Το χειρουργείο πραγματοποιείται από την ηλικία των 5 ετών (προτού ξεκινήσει το σχολείο). Με αυτό επιτυγχάνουμε βελτίωση της ποιότητας ζωής και διάφορων άλλων ψυχολογικών παραμέτρων, όπως προκύπτει από πολυάριθμες μελέτες. Η εξέλιξη των τεχνικών σε αυτές που χρησιμοποιούμε σήμερα συμβάδισε με τη γενικότερη άνθηση της χειρουργικής από τα τέλη του 19ου αιώνα, η οποία οφείλεται στην εισαγωγή της αντισηψίας και της αναισθησίας.

Ιστορικά στοιχεία:

Η πρώτη ωτοπλαστική απόδίδεται στον Diefenbach το 1845 σε μετατραυματικό περιστατικό. O Γερμανός πρωτεργάτης της πλαστικής χειρουργικής διόρθωσε το πεταχτό αυτί με εκτομή δέρματος και συρραφή της κόγχης στο κρανίο. Ωστόσο, η ιδέα να χρησιμοποιηθεί η τεχνική αυτή σε κοσμητικό ασθενή εφαρμόστηκε από τον Ely 35 χρόνια μετά (1881). Εκείνος πραγματοποιούσε την επέμβαση σε 2 στάδια, ένα για το κάθε αυτί.

Χρειάστηκε να περάσουν 80 χρόνια και πολλές διορθώσεις της τεχνικής από τους πλαστικούς χειρουργούς του 20ου αιώνα, έως ότου καταστεί σαφές ότι η δημιουργία της ανθέλικας είναι πρωταρχικής σημασίας για ένα φυσικό αποτέλεσμα. Έτσι, το 1963 διατυπώθηκαν 2 ανεξάρτητες μέθοδοι. Ο Mustarde διατυπώσε την πρόταση του για χρήση οριζόντιων mattress μόνιμων ραμμάτων. Από την άλλη, οι Stenstorm και Chongchet πρότειναν τον τραυματισμό του χόνδρου στην πρόσθια επιφάνεια της ανθέλικας με ράσπα και νυστέρι αντίστοιχα. Βασίστηκαν στα πειράματα του Gibson, ο οποίος απέδειξε την ιδιότητα του χόνδρου να αποκτά κυρτότητα, όταν τον χαράζουμε στη μία επιφάνεια του (Gibson effect). Η τεχνική Chongchet της πρόσθιας χάραξης (anterior scoring) είναι χρήσιμη σε παιδιά, ο χόνδρος των οποίων είναι ιδιαίτερα εύπλαστος.

Τέλος, η καθήλωση της κόγχης στο κρανίο, όπως την εφαρμόζουμε σήμερα τοποθετώντας μη απορροφήσιμα ράμματα με ή χωρίς εκτομή χόνδρου προτάθηκε από τον Furnas το 1968.

Ποια τεχνική είναι η ιδανική σήμερα;

Κάθε αφεστώς ους χαρακτηρίζεται από διαφορετικές ανατομικές ιδιαιτερότητες. Έτσι, ο συνδυασμός των παραπάνω μεθόδων είναι πολλές φορές απαραίτητος για την επίτευξη ενός φυσικού αποτελέσματος.

Πηγή: Janis JH, Rohrich RH, Gutowski KA. Otoplasty. Plast Reconstr Surg. 2005 April; 115(4): 60-72